اختلال دو قطبي چيست؟

اختلال دو قطبي (يا بيماري شيدايي- افسردگي) يك بيماري رواني است كه مبتلايان به آن نوسان هاي خلقي شديدي را تجربه مي كنند.

آنها ممكن است دوره هايي از بسيار پرانر‍ژي بودن و يا تحريك پذير شدن يا برعكس دوره هايي از غمگيني و نوميدي را بگذرانند. اغلب اين بيماران در فواصل اين دوره هاي شيدايي (ماني) يا افسردگي، خلق طبيعي دارند.

اختلال دو قطبي داراي زمينه ارثي است و در برخي از خانواده ها بيشتر ديده مي شود. اين بيماري به طور معمول در انتهاي نوجواني يا در ابتداي بزرگسالي ظهور مي كند.

در اختلال دو قطبي نوع يك بيمار تنها دوره هاي شيدايي (ماني) را تجربه مي كند.

در اختلال دوقطبي نوع دو بيمار دوره هايي از شيدايي خفيف (هيپوماني) را به همراه دوره هايي از افسردگي شديد را تجربه مي كند.

در دوره هاي شيدايي خفيف (هيپوماني) علائم يك شيدايي يا ماني تمام عيار مانند اختلال كاركرد احتماعي يا شغلي و علائم روان پريشي ديده نمي شود.

همين خصوصيت تشخيص اختلال دوقطبي نوع 2 را مشكل مي كند،‌زيرا دوره هاي هيپوماني ممكن است صرفاً ‌به صورت دوره هايي خلاقيت زياد و كارهاي موفقيت آميز گزارش شود.

درمان هاي دارويي موثري براي اين بيماري به وجود دارد كه به همراه شيوه هاي روان درماني مي توانند بهترين نتيجه را به بار آورند.

درمان دارويي اصلي در اين بيماران استفاده از داروهاي پايداركننده خلق است.

روزنامه همشهري 28 آبان 86 صفحه سلامت